Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας τιμάται σήμερα σε όλον τον κόσμο, κάτω πολλές και διαφορετικές συνθήκες να επικρατούν ανά χώρα και ήπειρο. Στα Τρίκαλα, ο Δήμος Τρικκαίων υποδέχεται και δημοσιοποιεί δύο ποιήματα μαθήτριας και μαθητή, όπως αυτά αναγνώστηκαν στο 13ο Συμπόσιο Λογοτεχνίας που πραγματοποιείται κάθε χρόνο από το 3ο Γενικό Λύκειο Τρικάλων, «Οδυσσέας Ελύτης». Φέτος η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαρτίου 2026 και δύο δημιουργίες αφορούσαν στη γυναίκα.
Η Χρυσάνθη Μπρέντα και ο Αγγελος Φαλαγκάρας από το 1ο Λύκειο Τρικάλων (αμφότεροι φοιτούν στη Γ΄ τάξη) με ποίημα και πεζό αντιστοίχως κατέγραψαν τις σκέψεις τους. Η πρώτη έχει τον τίτλο
“Πόσο κοστίζει μια ζωή;” και η δεύτερη “Δυο γραμμές – δυο ζωές”.
Ο αντιδήμαρχος Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού του Δήμου Τρικκαίων Μιχάλης Λάππας τόνισε τη σημασία της διάχυσης της γνώσης για την Ημέρα της Γυναίκας στη νέα γενιά, ώστε η ισότητα να αποτελεί πραγματική συνθήκη ζωής.
Οι δημιουργίες και τα στοιχεία για τους μαθητές παραχωρήθηκαν σε συνεννόηση με τη Διευθύντρια του 1ου ΓΕΛ Τρικάλων κ. Δήμητρα Αγγέλου.
ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΜΠΡΕΝΤΑ: ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ;
Η Χρυσάνθη Μπρέντα είναι μαθήτρια της Γ΄ τάξης του 1ου Γενικού Λυκείου Τρικάλων και ακολουθεί την κατεύθυνση Σπουδών Υγείας. Στο ποίημά της με τον τίτλο «Πόσο κοστίζει μια ζωή;» εκφράζει μια έντονη διαμαρτυρία απέναντι στον τρόπο με τον οποίο ο φόβος και η ενοχή καλλιεργούνται στις γυναίκες, από μικρή ηλικία, ώστε η βία να γίνεται ανεκτή και να παρουσιάζεται ως «αγάπη». Μέσα από τη συμμετοχή της στο 13ο Ποιητικό Συμπόσιο, επιδιώκει να περάσει το μήνυμα πως η σιωπή συντηρεί την αδικία, ενώ η δύναμη και η φωνή των γυναικών μπορούν να σπάσουν τον κύκλο της βίας και της καταπίεσης.
ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ;
Ποιος έμαθε στη γυναίκα, να φοβάται τη φωνή;
Να πιστεύει πως φταίει, πως αυτή το προκαλεί.
Γιατί όταν πονάω, με ρωτάνε τι έκανα λάθος;
Από πότε η βία βαφτίστηκε, έρωτας και πάθος;
Μου είπαν να αντέξω, πως έτσι είναι η ζωή,
να κρατήσω σφιχτά την τελευταία μου πνοή.
Με μάθαν να σωπαίνω, να αισθάνομαι ντροπή,
να κρύβω τον φόβο, βαθιά μες στη ψυχή.
Είναι αγάπη να φοβάσαι να μιλήσεις δυνατά;
Ή μήπως έτσι οι γυναίκες μαθαίνουν να ζούνε σιωπηλά;
Είναι αγάπη η νύχτα, που έμαθα να αντέχω,
ή είναι ζωή το να ζω και τον εαυτό μου να μην έχω;
Να λέω «θα αλλάξει, κάποτε θα περάσει»,
μα πόσες γενιές χρειάζονται για να σπάσει η φράση;
Κάθε γυναίκα που βρίσκει φωνή,
σώζει μια άλλη, που ακόμη προσπαθεί.
Γράφει για όλες, μια καινούργια αρχή,
αφού το μόνο που τους μάθαν, ήταν σιωπή.
Πόσο κοστίζει μια ζωή;
Ίσως για εσάς, είναι φθηνή!
ΑΓΓΕΛΟΣ ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ – ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ – ΔΥΟ ΖΩΕΣ
Ο Άγγελος Φαλαγκάρας είναι μαθητής της Γ΄ τάξης στο 1ο Γενικό Λύκειο Τρικάλων και ακολουθεί την κατεύθυνση των Οικονομικών Σπουδών. Του αρέσει να ακούει μουσική και να περνάει χρόνο με φίλους. Η συμμετοχή του στο 13ο Ποιητικό Συμπόσιο είναι μια σημαντική εμπειρία για εκείνον, καθώς του δίνει την ευκαιρία να γνωρίσει τον κόσμο της ποίησης και να εκφραστεί δημιουργικά.
ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ – ΔΥΟ ΖΩΕΣ
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν επιβάρυνα τη μητέρα μου όταν με έφερε σε αυτόν τον κόσμο. Αναρωτιέμαι αν καθόταν στο μπάνιο, με βουρκωμένα μάτια και χέρια τρεμάμενα όταν είδε δύο γραμμές να εμφανίζονται στο τεστ.
Αναρωτιέμαι αν παρακαλούσε να εμφανιζόταν μόνο μια, αλλά… ήρθα εγώ τελικά. Αναρωτιέμαι αν φοβόταν ότι αυτό σήμαινε δέσμευση για εκείνη με τον μπαμπά μου, εξαιτίας του ανθρώπου που κουβαλούσε μέσα της.
Αναρωτιέμαι αν σε έναν άλλο κόσμο, εκείνη τη μέρα κοιτούσε το τεστ και έβλεπε μόνο μια γραμμή, αν άρχισε να βουρκώνει από την χαρά της και ξεφυσούσε από ανακούφιση, γνωρίζοντας ότι μπορούσε να αφήσει τον άντρα που δεν ήθελε εξαρχής, αλλά το συνειδητοποίησε στην πορεία.
Αναρωτιέμαι αν ταξίδευε περισσότερο και δεν συμβιβαζόταν με τίποτα λιγότερο, αν σε εκείνο τον κόσμο γνώριζε έναν καλό άντρα, έναν ευγενικό που θα της άνοιγε τις πόρτες για να περάσει και θα της έπαιρνε λουλούδια, απλά επειδή…
Μερικές φορές αναρωτιέμαι για αυτή την εκδοχή της μαμάς μου που δεν θα έχω ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσω.
Αυτή που πιστεύει ότι αξίζει όλη την αγάπη που ο κόσμος έχει να της προσφέρει, επειδή και αυτή πάντα έδινε αγάπη.
Αυτή που δεν πίστευε ότι όλοι οι άντρες είναι σαν τον μπαμπά μου.
Αυτή που ίσως μου μάθαινε πώς να αγαπήσω τον εαυτό μου πρώτα, επειδή και αυτή θα αγαπούσε τον δικό της.
Ίσως σε μια άλλη ζωή έβλεπε μόνο μια γραμμή, αλλά σε αυτή τη ζωή είδε δύο.
Δύο γραμμές, δύο ζωές.
Και οι δύο μας μαθαίνουμε να ζούμε με ό,τι μας δόθηκε.
Από το γραφείο Τύπου
